الماس دارای سختی Mohs 10 و ریزگردهایی 98.5 GPa است. نظریه سختی عمدتاً یک علم نیمه تجربی بود و حتی تا همین اواخر ، محققان تلاش کرده اند سختی را با ساختار پیوندهای شیمیایی مرتبط کنند. برخی از روابط بین مقاومت سایش یک ماده و انرژی شبکه و همچنین بین بین اتمی و سختی برقرار شده است. نتایج به دست آمده توسط محققان مختلف کاملاً مشابه است ، و بیشتر آنها تمایل دارند که سختی را به چگالی تعداد اتمی و چگالی انرژی پیوند نسبت دهند.
از بین تمام مواد شناخته شده ، الماس سخت ترین است و بالاترین تراکم تعداد اتمی را دارد. بر اساس سختی آنها ، گروهی از مواد فوق العاده را می توان شناسایی کرد ، از جمله الماس ، مواد جامد مانند الماس ، نیترید بورون مکعب ، نیترید بورون وورتزیت ، کاربید سیلیکون و کاربید بور. به طور متوسط ، ریزگردها از مواد فوق العاده 2 تا 3 مرتبه بالاتر از فولاد سخت شده است.
الماس گرما را از طریق آوون ها انجام می دهد و در نتیجه هدایت حرارتی عالی ایجاد می شود. الماس بالاترین هدایت حرارتی از هر ماده شناخته شده را دارد و هدایت حرارتی آن در دمای اتاق بسیار پایدار است. از مواد الماس مخصوص برش می توان به عنوان مواد پنجره ای برای تجهیزات بزرگ و دستگاه های با گرمای بالا استفاده کرد و باعث از بین رفتن گرما می شود.
فیزیک حالت جامد نشان می دهد که تعداد بی نهایت هواپیماهای موازی را می توان در شبکه فضایی یک کریستال تشکیل داد. از آنجا که فاصله بین خانواده های مختلف هواپیماهای کریستالی متفاوت است ، تحت برخی نیروهای خارجی ، کریستال با بزرگترین فاصله در امتداد هواپیما تقسیم می شود. این پدیده تفکیک نامیده می شود. کریستال های الماس دارای هواپیماهای خانوادگی با بیشترین فاصله هستند و باعث می شوند که آنها بیشتر در معرض شکاف در طول این هواپیماها باشند.

